Osiedle Brochów

Lokalizacja Brochów to specyficzne, silnie związane z kolejnictwem osiedle położone na południowo-wschodnim krańcu Wrocławia (w dawnej dzielnicy Krzyki). Graniczy z Bieńkowicami, Gajem, Księżem oraz podwrocławskimi Iwinami. Układ urbanistyczny osiedla charakteryzuje się zwartą, przedwojenną zabudową czynszową i willową, przeplataną współczesnymi budynkami wielorodzinnymi.

Krótki zarys historyczny Pierwsza wzmianka o osadzie pochodzi z 1180 roku. Przez stulecia Brochów był wsią klasztorną należącą do zakonu augustianów. Kluczowym momentem w historii miejscowości był rok 1842, kiedy otwarto tu pierwszą na ziemiach dzisiejszej Polski linię kolejową (z Wrocławia do Oławy), co zainicjowało budowę potężnego węzła kolejowego i stacji rozrządowej. Brochów zaczął błyskawicznie rozwijać się jako osada kolejarska, zyskując unikalny układ urbanistyczny oparty na koncepcji miasta-ogrodu. W 1939 roku Brochów otrzymał prawa miejskie, stając się samodzielnym miastem. Po II wojnie światowej, z racji strategicznego węzła kolejowego, osiedlili się tu licznie polscy kolejarze (m.in. ze Lwowa). W granice administracyjne Wrocławia Brochów został oficjalnie włączony 1 stycznia 1951 roku.